Gods liefde
Er komt een punt in je leven waarop je echt merkt dat mensen om je geven, van je houden, dat ze jou hun liefde willen geven.
Beangstigend?? JA!!
Dan komt er een punt dat je je durft over te gaan geven aan die liefde....dat je het als het ware gaat accepteren.
Je gaat accepteren dat je er mag zijn, dat je een persoon bent om van te houden.
Als dat moment is aangebroken dan durf je het te gaan ontvangen.....dan gaat je hart open...dan worden negatieve gedachten als het ware verdreven en wordt je hart vervuld en gevuld met een intense liefde.
Als dat moment daar is, dan gaat er een wereld voor je open.
Je gaat gezonde liefde terug geven, je gaat inzien hoe gevangen je bent geweest.
Hoe je als het ware als een vlinder gevangen zat in een cocon en er niet uit durfde te komen.
Al die tijd probeer je er uit te komen....probeer je jezelf uit die cocon te wringen.
Soms gaat dat een stuk makkelijker, maar dan toch merk je dat je vast komt te zitten....dat je er niet uit kunt komen.
Waarom? Dat verschilt voor iedereen. Voor mij?? Ja ik zat gevangen in mijn angst naar mensen toe...dat ik geen liefde durfde te ontvangen, omdat ik zo vaak afgewezen ben.
Maar dan kom je totaal, maar dan ook totaal, vast te zitten...je zit klem in je cocon....dan ga je bidden tot de Vader.
Zo iets moois gebeurd er dan...Hij laat je zien waar je angstpunten zitten, waar je knelpunten zitten.
Hij neemt mij bij de hand en zegt:"Kom we gaan er samen doorheen". De angstige beelden flitsen langs me heen en Hij houdt mij vast en laat weten dat Hij erbij is...
Hij laat mij door de pijn heen gaan en geneest mij van diezelfde pijnen....ik voel me relaxen...ik voel me ontspannen en toch een verdriet overmant mij...dan heb je een schouder van een dierbare nodig. Die arm die laat zien: Hey, ik ben er voor je...ik begrijp je...ik leef met je mee.
Dan komen je vrienden in het spel, dan komen je broeders en zusters in het spel. Maar oh wat is het moeilijk om hun liefde in totale overgave te kunnen ontvangen. Dan heeft God een ander plan. Hij brengt mensen in je leven waar je naast mag staan, waar je een luisterend oor voor mag zijn....en dan gebeurd er zo iets machtig moois....je gaat inzien dat die persoon je nodig heeft, dat je er voor die persoon mag zijn, dat die persoon ook op dat moment wil dat je er voor diegene bent...
Dan krijg je van anderen weer een enorme waardering, omdat je er voor die ander bent. Zo zit je dus in een cirkel...ja, de cirkel is rond.
Ja mag zelf hulp leren ontvangen, je mag zelf gaan geven en daarop gevolgd mag je zelf ook waardering ontvangen.
Wauw...bijzonder niet...dan komt het punt dat je uit die cocon gekropen bent....je vleugels gaan uit....je vliegt de wijde wereld in.
Dat is eng...je weet niet goed wat de wereld nu van je verwacht...je weet niet goed wie je mag zijn....maar je weet wel dat je liefde mag ontvangen, dat je liefde mag uitdelen....ja...dat je er mag zijn.
Die wetenschap maakt het allemaal wat makkelijker te behappen in de wereld.
Die cocon waar je altijd in hebt gezeten, die je als het ware altijd beschermt heeft, die is weg en nu mag je stap voor stap gaan ontdekken wie je bent en wie je mag zijn.
Dan kijken mensen om je heen hoe je aan het vliegen bent en dan bidden en hopen ze voor je dat je vleugels sterk genoeg zijn om te kunnen blijven vliegen.
Je weet dat je je best zult moeten blijven doen om te blijven vliegen, maar je hebt een sterke Vader, die jou geschapen heeft, die je opvangt wanneer je vleugels het dreigen te begeven.
Dan kijk ik naar mezelf ( als het verhaal al niet over mezelf ging) en zie ik dat ik rondvlieg...mijn vleugels zijn nog niet helemaal sterk genoeg, maar mijn Vader is daar om mij iedere keer op te vangen en om mijn vleugels weer in beweging te krijgen en gaande weg merk ik dat mijn vleugels sterker worden...dat het nog wel pijn doet om te blijven vliegen, vanwege obstakels uit je verleden, maar mijn Vader in de hemel, onze Here, helpt mij om sterker en sterker te worden.
Ook al die lieve mensen om mij heen helpen mij om sterker te worden...hun liefde is zo cruciaal geweest om mij te laten vliegen, dat ik zo ontzettend dankbaar ben....bedankt!!!
Selma Acuner
25/04/09
Beangstigend?? JA!!
Dan komt er een punt dat je je durft over te gaan geven aan die liefde....dat je het als het ware gaat accepteren.
Je gaat accepteren dat je er mag zijn, dat je een persoon bent om van te houden.
Als dat moment is aangebroken dan durf je het te gaan ontvangen.....dan gaat je hart open...dan worden negatieve gedachten als het ware verdreven en wordt je hart vervuld en gevuld met een intense liefde.
Als dat moment daar is, dan gaat er een wereld voor je open.
Je gaat gezonde liefde terug geven, je gaat inzien hoe gevangen je bent geweest.
Hoe je als het ware als een vlinder gevangen zat in een cocon en er niet uit durfde te komen.
Al die tijd probeer je er uit te komen....probeer je jezelf uit die cocon te wringen.
Soms gaat dat een stuk makkelijker, maar dan toch merk je dat je vast komt te zitten....dat je er niet uit kunt komen.
Waarom? Dat verschilt voor iedereen. Voor mij?? Ja ik zat gevangen in mijn angst naar mensen toe...dat ik geen liefde durfde te ontvangen, omdat ik zo vaak afgewezen ben.
Maar dan kom je totaal, maar dan ook totaal, vast te zitten...je zit klem in je cocon....dan ga je bidden tot de Vader.
Zo iets moois gebeurd er dan...Hij laat je zien waar je angstpunten zitten, waar je knelpunten zitten.
Hij neemt mij bij de hand en zegt:"Kom we gaan er samen doorheen". De angstige beelden flitsen langs me heen en Hij houdt mij vast en laat weten dat Hij erbij is...
Hij laat mij door de pijn heen gaan en geneest mij van diezelfde pijnen....ik voel me relaxen...ik voel me ontspannen en toch een verdriet overmant mij...dan heb je een schouder van een dierbare nodig. Die arm die laat zien: Hey, ik ben er voor je...ik begrijp je...ik leef met je mee.
Dan komen je vrienden in het spel, dan komen je broeders en zusters in het spel. Maar oh wat is het moeilijk om hun liefde in totale overgave te kunnen ontvangen. Dan heeft God een ander plan. Hij brengt mensen in je leven waar je naast mag staan, waar je een luisterend oor voor mag zijn....en dan gebeurd er zo iets machtig moois....je gaat inzien dat die persoon je nodig heeft, dat je er voor die persoon mag zijn, dat die persoon ook op dat moment wil dat je er voor diegene bent...
Dan krijg je van anderen weer een enorme waardering, omdat je er voor die ander bent. Zo zit je dus in een cirkel...ja, de cirkel is rond.
Ja mag zelf hulp leren ontvangen, je mag zelf gaan geven en daarop gevolgd mag je zelf ook waardering ontvangen.
Wauw...bijzonder niet...dan komt het punt dat je uit die cocon gekropen bent....je vleugels gaan uit....je vliegt de wijde wereld in.
Dat is eng...je weet niet goed wat de wereld nu van je verwacht...je weet niet goed wie je mag zijn....maar je weet wel dat je liefde mag ontvangen, dat je liefde mag uitdelen....ja...dat je er mag zijn.
Die wetenschap maakt het allemaal wat makkelijker te behappen in de wereld.
Die cocon waar je altijd in hebt gezeten, die je als het ware altijd beschermt heeft, die is weg en nu mag je stap voor stap gaan ontdekken wie je bent en wie je mag zijn.
Dan kijken mensen om je heen hoe je aan het vliegen bent en dan bidden en hopen ze voor je dat je vleugels sterk genoeg zijn om te kunnen blijven vliegen.
Je weet dat je je best zult moeten blijven doen om te blijven vliegen, maar je hebt een sterke Vader, die jou geschapen heeft, die je opvangt wanneer je vleugels het dreigen te begeven.
Dan kijk ik naar mezelf ( als het verhaal al niet over mezelf ging) en zie ik dat ik rondvlieg...mijn vleugels zijn nog niet helemaal sterk genoeg, maar mijn Vader is daar om mij iedere keer op te vangen en om mijn vleugels weer in beweging te krijgen en gaande weg merk ik dat mijn vleugels sterker worden...dat het nog wel pijn doet om te blijven vliegen, vanwege obstakels uit je verleden, maar mijn Vader in de hemel, onze Here, helpt mij om sterker en sterker te worden.
Ook al die lieve mensen om mij heen helpen mij om sterker te worden...hun liefde is zo cruciaal geweest om mij te laten vliegen, dat ik zo ontzettend dankbaar ben....bedankt!!!
Selma Acuner
25/04/09